God en de gevoelsnotie

Degene die God vroeg hoe Hij deze aarde heeft geschapen kreeg een heel persoonlijk verhaal te horen. Niet alleen wat er gebeurde, maar ook hoe het gebeurde. En hij herkende zich hierin. En het hielp hem om zich deel van deze aarde te voelen. Hij kreeg, net zoals God, er een gevoelsnotie bij die hem duidelijk maakte dat het klopte, dat het goed was. Dat er precies was gebeurd wat er op dat moment nodig was.

In het begin –genesis- schiep God de hemel en de aarde. En de aarde ‘nu’ was woest en leeg. Een sinistere situatie. Probeer je het maar voor te stellen. Er was duisternis die op de watervloed lag. Niet zo maar een duisternis. De Geest van God zweefde boven het wateroppervlak. Opmerkelijk. Hij is deel van deze wereld door er te zijn, zwevend over het wateroppervlak. Zo wordt Hij deel van deze aardse situatie. Zo begint God met het scheppen van deze wereld. Niet van buiten af, observerend maar door er deel van te zijn.

Mensen kunnen zo ook scheppend bezig zijn. Maar doen we het ook zo? Ik zie vaak dat mensen gescheiden en vervreemd zijn van hun situaties. Het is net alsof ze de wereld zien door een venster. Zoiets als de belastingdienst die aan de hand van gegevens die wij hebben verstrekt ons vertelt hoeveel belasting wij moeten betalen. Van buiten af wordt iets opgelegd. Ze zijn niet werkelijk deel van je leven of jouw bedrijf. Gegevens kun je overal vinden. Over hoeveel mensen er honger lijden, over de opwarming van de aarde. Maar dat schept niets. Je krijgt alleen maar afstandelijke informatie.

En nu zeg ik iets wezenlijks: je kunt pas iets scheppen of veranderen/aanvullen als je er bij betrokken raakt. Als jouw geest eerst over de wateren van jouw project gaat zweven. Dat is moeilijk. Het is vaak zelfs moeilijk te verdragen. Je kunt het nog niet vóór je zien. Het is eerst duisternis. Maar jij zweeft erover. Betrokkenheid vinden tot iets en dan kan zich er iets vormen. Een lijfelijk gevoeld besef, dat ik de gevoelsnotie noem. Die weet precies wat nodig is!

Breng je aandacht maar eens naar je lijf. Je geest is als een lamp die in je lijf kan gaan en kan opmerken wat er daar in je leeft.

Sluit je ogen maar. Begin maar bij je voeten. Hoe voelen ze aan? Druk ze maar op de grond. Hoe voelt dat. In je schoenen? Onder je schoenen? Het maakt uit of je voeten op beton staan, of op een dik tapijt, of op zand of gras. Jij duwt met je voeten op de grond en de grond drukt als het ware terug. Je bent op deze manier één met de omgeving/grond.

Volg je aandacht naar je kuiten, voel ze maar aan de binnenkant, het gevoel van je spieren en je scheenbeen. Hoe voelt het daar? Hebben we daar woorden voor in onze taal? Misschien een beetje trekkerig, of vermoeid of zo. Het maakt ons niet zo veel uit hoe we het noemen. Maar merk het lijfelijke gevoel wel op! Laat die plek door je aandacht weten dat je het opmerkt, dat het mmm … of zoiets voelt.

Ga maar verder met je aandacht, naar je knieën, je bovenbenen en je zitvlak. Merk maar op met je aandachtsvermogen dat je  gedragen wordt door de stoel of bank  en dat je gewicht op de kussen van de stoel of bank drukt èn dat de kussen van de stoel of bank dat gewicht ook ergens terugduwt.

Volg je aandacht maar naar je rug. Zo langs je wervelkolom cirkelend naar boven. Je schouders…, volg je aandacht ook maar door je armen naar je handen. Merk maar op waar je handen rusten en hoe ze aanvoelen. En ga weer terug door je armen heen naar je schouders. Hoe voelen je schouders aan? Nee, je hoeft je gevoel niet te veranderen. Gespannen schouders hoeven niet te ontspannen, dat komt later wel. Er hoeft niets. Je hoeft alleen maar op te merken.

Volg je aandacht naar je nek. Sta er eens bij stil hoe jouw nek voelt. En je hoe het voelt in je hoofd op je nek: in je hersenpan, rond je ogen, in je oren in je mond.

We komen nu in een belangrijk gevoelsgebied. Volg je aandacht ook maar naar je keel, door je keel naar je borst, naar je middenrif en buik. Dit gebied is de plek waar gevoelsnoties worden geboren. Ook al zweef je op zoiets als duister water, ook al voelt het chaotisch en leeg. (misschien een analogie voor onze verwarring, paniek en agressie?) Als je met aandacht in het gebied tussen je keel en je heupen bent en je je opent voor het vormen van een gevoelsnotie, dan gebeurt er iets dat je een diep besef geeft. De zich vormende gevoelsnotie vraagt aandacht! Het begint als een vaag gevoel in je lijf. Het uit zich in beelden, gedachten, emotionele kanten. Daar kun je iets uit opmaken. Als je het juiste erop uit maakt, komt er een zucht. Alsof het bevestigd dat dit goed is. wat eerst impliciet aanwezig is, wordt nu expliciet. En er gebeurt iets.

Je voelt het dus eerst als een klein gevoel. Het vormt zich in je lijf, meestal in het gebied tussen je keel en je heupen. Neem rustig de tijd om het op te merken. Er vormt zich een gevoelsnotie die rechtstreeks  komt uit het diepste van je ziel. Met een besef van het geheel.

Zou de Here God via deze weg ook iets duidelijk maken. Mijn ervaring is dat Hij dit wel doet. Ik heb het vaak zo ervaren. In de bijbel staat dat het lijf een tempel is van de Heilige Geest. Ik denk dan dat God ook gevoelsnoties in je lijf, zijn tempel, wil laten ontstaan. Daar is niks charismagisch of charismanisch aan. Als je zorgvuldig je aandacht naar binnen brengt en de zich vormende gevoelsnotie opmerkt, dan zal je ook iets van Gods stem in jou gaan opmerken en herkennen. Hij is deel van je leven en je omgeving en omstandigheden. Tenminste als je Hem als Here God hier in toelaat. Hij wil een genodigde Gast zijn. Hij wil er liefdevol ook deel van zijn.

God en focussen, ik wil voorzichtig zijn. Focussen brengt je eerst tot aan de deur van spiritualiteit. Als je focussend door die deur gaat en op het terrein van de beleving van de aanwezigheid van God, doe dat dan in alle bescheidenheid. Opmerkzaam en bewonderend.

Het komende jaar wil ik een aantal 2 uur durende bijeenkomsten starten onder de noemer: “Bijbelwoorden focussend ervaren”. Binnenkort meer hierover. Graag jullie reacties alvast.