Iemand mailde me de
vraag: “Ik voel niet zo gemakkelijk iets. Hoe kan ik een gevoelsnotie laten
ontstaan?”
Gevoelsnoties kunnen
spontaan opkomen. We dienen ze te koesteren en te steunen met onze benieuwde
aandacht en empatische aanmoediging. Sommige mensen krijgen niet op spontane
wijze een gevoelsnotie. Hoe kun je
iemand helpen hiermee?
Laat ik eerst zeggen ik
zelf het meeste aan het focussen heb als ik samen met iemand ga focussen. Het
is net alsof gevoelsnoties zich dan veel eerder uitgenodigd weten en naar boven
komen. Mijn focusmaatje helpt me ook om bij deze gevoelsnoties te blijven, om
ze zorgvuldige in de aandacht te vangen.
Ik noem het focusmaatje in dit artikel de focusbegeleider. En dit artikel wil
je aanmoedigen om te leren focussen met een focusmaatje, want dat helpt als je
moeilijk een gevoelsnotie kunt krijgen.
Hoe kun je een
gevoelsnotie uitnodigen, laten ontstaan en naar boven laten komen? Wat helpt
hierbij? Hoe kunnen jij en je focusbegeleider elkaar daarin wederkerig steunen?
Hoe kunnen jij en je focusbegeleider elkaar helpen om ook bij de gevoelsnotie
te blijven, bij dat eerst vage en onduidelijke gevoel, zodat deze niet wegglipt
of onbegrepen wordt. De gevoelsnotie heeft zoveel potentie in zich, dat dit niet
mag gebeuren!
Soms hoor ik iemand maar
praten en praten, hij of zij gaat dan te snel om ruimte bij zichzelf te maken
om te voelen. Ik zeg dan niet dat hij of zij verkeerd bezig is. Dat geeft
alleen maar een negatieve interactiecirkel en haalt meestal de veiligheid weg
met onzekerheid en het gevoel het niet goed te doen. Soms moet iemand eerst
zijn verhaal kunnen vertellen. Er is zoveel dat vertelt moet worden!
Maar om te gaan focussen
is het wel nodig om op een zeker punt in het gesprek bij iets stil te komen staan en langzamer te gaan. Stil komen staan is
iets wat meestal gebeurt op het juiste moment. De focusbegeleider kan dat
aanvoelen als deze ook tijdens het
luisteren met aandacht naar binnen is gericht. De focusser hoeft niet iedere
keer weer hetzelfde te vertellen. Als focusbegeleider kun je het de focusser
toestaan en hem empathisch aanmoedigen om stil te komen staan en zich bewust te
worden van die ervaringen waar meestal gemakkelijk aan voorbij gegaan wordt.
Tegelijkertijd kun je
door je vriendelijke en attente manier van luisteren de focusser helpen zich
veilig te voelen, zodat deze ervaringen waar eerst aan voorbij gegaan werden
minder beangstigend of beschamend zijn. Als er op deze manier een gevoelsnotie
kan vormen dan is dat opluchtend en brengt dat de focusser vooruitgang in wat
hij van binnen ervaart.
Wanneer iemand
vriendelijk en attent luistert is dat genade. Iets moeilijks in het leven hoeft
dan niet meer snel en oppervlakkig vertelt te worden om er vervolgens weer aan
voorbij te gaan. Nee, er gebeurt dan
iets tussen de focusbegeleider en de focusser. De focusser wordt contemplatief,
keert zijn aandacht naar binnen. Hij gaat langzamer spreken. Wat gezegd wordt
is een weerspiegeling van wat er van binnen in de ziel leeft. Daar zijn twee
mensen, de focusser en zijn of haar maatje dan samen mee bezig. De focusser
tast af, de focusbegeleider laat hetgene wat de focusser zegt tot zich
doordringen. En er gebeurt van alles! Je kunt dat aan het lijf zien van de
focusser. Een zeker ontspanning. Het innerlijk landschap van de focusser
verandert. En er gebeurt ook iets van binnen in de focusbegeleider. Er groeit
een bijzondere schat…
Soms komt de focusser
onrustig binnen bij zijn focusmaatje. Zijn verhaal lijkt chaotisch, misschien
wel wat hopeloos. Maar de focusbegeleider blijft rustig door inlevend en
aanmoedigend te luisteren. Hierdoor gaat ook de focusser deze opmerkzame en empathisch aanmoedigende houding ten
opzichte van zichzelf aannemen. Dit biedt ruimte voor die verdiepende en geïnteresseerde
blik naar binnen. Juist hierdoor ontstaan gevoelsnoties. Vernieuwende woorden
worden er vervolgens van de gevoelsnotie afgelezen. Het blijft niet langer meer
van hetzelfde zonder dat er iets verandert en verder komt. Frisse lucht, nieuwe
woorden die ontspruiten aan dat gevoel waar eerst nog geen woorden voor waren.
Het is opwindend voor
beiden om dit nieuwe en frisse naar boven te zien komen bij de focusser. De
focusbegeleider merkt op dat hij het
meemaakt, dat hij als het ware een emotioneel platform creëert voor de focusser
om zijn gevoelsnotie zorgvuldig de ruimte te geven en af te tasten. En hij
merkt ook zo veel meer, ook bij zichzelf. Je weet wel die bijzondere schat waar
ik eerder al naar verwees.
Stil komen te staan bij
iets is niet zoiets als een opdracht die de focusbegeleider aan de focusser
geeft. Het is een proces dat tussen de
focusbegeleider en de focusser ontstaat wanneer de focusbegeleider langzaam
spiegelt wat hij de focusser hoort zeggen, wanneer hij de focusser empathisch
aanmoedigt om stil te gaan staan bij wat er in hem leeft.
Volgende week wil ik verder
stilstaan bij deze subtiele interventies die als effect sorteren dat de
focusser langzamer gaat en met aandacht naar binnen gaat. Het is een
uitnodiging en aanmoediging om benieuwd
te zijn naar wat er daar leeft. Er ontwikkelt zich veel progressie in een
context van de veilige ontmoeting.
Ten slotte: begrijpen
jullie wat ik bedoel? Kennen jullie ook de ervaring dat er eerder gevoelsnoties
ontstaan wanneer iemand rustig bij zichzelf is als hij luistert, als iemand je
gevoelsmatig aanmoedigt om stil te gaan staan bij jezelf?
In januari begint er weer
een cursus 1: Leren focussen. De meeste van mijn cursisten gaan de uitdaging
aan om al tijdens de cursus samen met een focusmaatje te gaan focussen. Ik
krijg veel enthousiaste reacties. Samen focussen is bevorderlijk voor je eigen
ontwikkeling. En het is ook heel leuk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten